از این به بعد من روی یه وبلاگ دیگه کار می کنم

خوشحال می شم اگه به وبلاگ جدیدم سربزنید .

www.man-to-ma6566.blogfa.com

هیچکی از رفتن من غصه نخورد

نذار باور کنم تنهای تنهام نمی خوام با کسی غیر از تو باشم

                می خوام از خوابی که لحظش یه ساله برای دیدن روی تو پا شم

اگه تو باشی و دنیا نباشه میشه با تو همه دنیا رو حس کرد

                همه دنیا بیان و تو نباشی دلم دق می کنه با این همه درد

تموم زندگیم و زیر و رو کن که بی تو دلخوشیهامم گناهه

                خودت باش و من و دیوونگیهام فقط با تو دل من رو به راهه

بذا باور کنم اینو که با عشق حقیقت میشه تو افسانه باشه

                میشه افسانه ها رو زندگی کرد اگه حق با من دیوانه باشه

ای آنکه از دیار من آخر گریختی

چون شد که از تو باز نیامد نشانه ای

از بعد رفتنت نشناسم جز این دو حال

رنج زمانه ای و گذشت زمانه ای

در کوره راه زندگیم جای پای تست

پایی که بی گمان نتوانم بدو رسید

پایی که نقش هر قدمش نقش آرزوست

کی می توانم اینکه به هر آرزو رسید

افسوس ! ای که عشق من از خاطرت گریخت

 
می خواستم که دوست بدارم ترا هنوز

زیرا به غیر عشق نبود آرزوی من

بیچاره من ، بلازده من ، بی پناه من

کز ماجرای عشق توام جز بلا نماند

از من گریختی و دلم سخت ناله کرد

کان آشنا برفت و مرا آشنا نماند

این شعر رابرای تو خواهم نوشت آه

ای در هجوم فاجعه تنها ترین پناه

من شعر می نویسم وتو گریه می کنی

این روزها که هردو جدا از همیم آه

اما چه باشی وچه نباشی هنوز هم

بر زنده بودنم توفقط می شوی گواه

در باز می شود وکسی که بجز تو نیست

سر می زند به شعر من !اما به اشتباه

خط می زنم بر آنچه بجز از تو گفته ام

ای بی وجود عشق تو دنیای من تباه

این روزهای سرد که دلگیرم از خودم

خانم! چه کسی به جز تو می شود مرا پناه

می خواهمت به وسوسه هر لحظه بیشتر

ای تو برای خستگی ام مثل تکیه گاه

بی تو چگونه می گذرد روزگار من

هر دقیقه سالی وهر لحظه مثل ماه

ویرانترم مخواه که بر باد رفته ام

بانوی آب وآیینه ویرانترم مخواه

 هنوزم بین ما شاید یه حسه تازه پیداشه ،

 یه راهی روو به من وا کن تو این بیراهه ی بن بست ، یه کاری کن

برای ما ، یه مایی هنوزم هست ، 

به من چیزی بگو از عشق از این حالی که من دارم ،

 من از احساس شک کردن به احساس تو بیزارم

---در خاطره ی فردا--

---جز حرف دل انگیزش--

--- جز خاطره ی زیبا--

فردا که جدا گردیم--

--در پیچ و خم تقدیر--

--چون موج نهان گردیم--

--در عمق و ته دریا--

--ای دوست بیا امروز--

--در روح یکی باشیم--

--فردا که؟ خبر دارد--

--از رسم و ره دنیا

سلام ای بی وفا،‌ ای بی ترحم

                                     سلام ای خنجر حرفهای مردم

سلام ای آشنا با رنگ خونم

                                     سلام ای دشمن زیبای جونم

بازم نامه می دم با سطر قرمز

                                     آخه این بار شده من با تو هرگز

نمی خوام حالتو حتی بدونم

                                     تعجب می کنی؟‌ آره همونم

همونی که زمونی قلبشو باخت

                                     همون که از تو یک بت،‌ یک خدا ساخت

همونی که برات هر لحظه می مرد

                                     که ذکر نامتو بی جون نمی برد

همونم که می گفتم نازنینم

                                     بمیرم اما اشکاتو نبینم

خیال کردی همیشه زیر پاتم؟

                                     با این نامردمیت بازم باهاتم؟

دیگه هر چی کشیدم بسه دختر

                                     نمی بینیم همو، این خوبه، بهتر

عجب، حتی دریغ از یک محبت

                                    دریغ از یک سر سوزن رفاقت

دیگه کوتاه کنم با یک خدافظ

                                    که عشق ما رسید به سد هرگز

دلتنگم از نبودن چشم سیاهت  نگاه کن

                می ترسم از حوالیه چشمان سیاه تو رد شوم

                   چشمان سر به زیر مرا سر به راه کن

                       میدانم اشتباه بزرگیست عاشقی

                       اما بیا به خاطر من اشتباه کن

                 دیدی اگر که لایق چشم سیاهت  نمیشوم

                  عمر مرا که در تو گذشته تباه کن....

رفتی تا اين رو بدونم                  بدونم بی آشيونم

بدونم بی تو چه هيچم                  بدونم بی تو ديوونم

تو که ديدی گريه هام رو              ريختی دور خاطرهام رو

خنديدی به التماسم                     نشنيدی ضجه هام رو

مرده بودم تو دل شب                  توی تنهايی توی تب

با دلی خسته وپر درد                 سردو از کينه لبالب

چشمای من خيس و تب دار           خيره مونده به يه ديوار

توی حبس انتظارات                  حالا من موندم و گيتار

ميزنم سازو ميخونم                   حالا ديگه خوب ميدونم

عشقت از جنس هوس بود             من ميخوام تنها بمونم

باز در چهرة خاموش خيال

باز من ماندم و يک مشت هوس

که ز چشمت به دل من تابيد

باز در خلوت من دست خيال

در نگاهت عطش توفان بود.

شوق پر كشيدن است در سرم ، قبول كن

دل شكسته ام اگر نمي پرم ، قبول كن

اينكه دور دور باشم از تو و نبينمت

جا نمي شود به حجم باورم ، قبول كن

گاه ، پر زدن در آسمان شعرهات را

از من از مني كه يك كبوترم قبول كن

در اتاق رازهاي تو سرك نمي كشم

بيش از آنچه خواستي نمي پرم قبول كن

قدر يك قفس ! كه خلوتت بهم نمي خورد

گاه ، نامه مي برم مي آورم قبول كن

هي نگو كه عشقمان جداست ، شعرمان جدا

بي تو من نه عاشقم ، نه شاعرم قبول كن

آب ...

وقتي آب اينقدر گذشته از سرم

من نمي توانم از تو بگذرم قبول كن

امشب از اون شباست كه من

دوباره ديوونه بشم

تو مستي و بي خبري اسير ميخونه بشم

امشب از اون شباست كه من

دلم مي خواد داد بزنم

تو شهر اين غريبه ها دردمو فرياد بزنم

دلم گرفت ار آسمون

از زمين و هم از زمون

تو زندگي چقدر غمه

دلم گرفته از همه

اي روزگارلعنتي

تلخه بهت هر چي بگم

من به زمين و آسمون دست رفاقت نمي دم

وقتی دلت خسته شــد ،

ديگر خنده معنايی ندارد ...

فـقـط می خندی تا ديگران ، غم آشيانه کرده در چشمانت را نـبـیـنـنـد !

وقتی دلت خسته شــد ،

دیگر حتی اشکهای شبانه هـم آرامت نمی کنند ...

فـقـط گريه می کنی چون به گريه کردن عادت کرده ای !

وقتی دلت خسته شــد ،

دیگر هيچ چيز آرامت نمی کند به جز دل بریدن  و رفتن ...

آی پریا گول نخورید ، اینا سرابه دریا نیست

اینا دلم داشته باشن، جای دیگه است با شما نیست 

   ديديم كه در کسوت بخت آمده نوروز        از بيدلى او را ز در خانه برانديم

   هر جا گذرى غلغله شادى و شورست        ما آتش اندوه به آبى ننشانديم

   آفاق پر از پيك و پيام ست، ولى ما           پيكى ندوانديم و پيامى نرسانديم

   احباب كهن را نه يكى نامه بداديم            و اصحاب جوان را نه يكى بوسه ستانديم

   من دانم و غمگين دلت، اى خسته كبوتر    سالى سپرى گشت و تورا ما نپرانديم

   صد قافله رفتند و به مقصود رسيدند         ما اين خرك لنگ ز جوئى نجهانديم

   ماننده افسونزدگان ره به حقيقت              بستيم، و جز افسانه بيهوده نخوانديم

  از نه خم گردون بگذشتند حريفان             مسكين من و دل در خم اين زاويه مانديم

  طوفان بتكاند مگر «اميد» كه صد بار        عيد آمد و ما خانه خود را نتكانديم

کاش می شد گل چشمان تورا می چیدم

ومی آویختمش بر دیوار

در اتاقم که پر از سایه ی توست

آن زمان عطر نگاهت را زندانی خود می دیدم

و به خود می گفتم:

تو نوازشگر احساس غم آلوده ی من می مانی

ولی افسوس تو آن نیستی

آن کوچک پاک

که من از پاکی اندیشه ی خود پروردم

و بزرگش کردم من نمی دانستم  که تو با ضجه ی هر رهگذری می خوانی

هیچ دل بر تو نمی باید بست

مهربان با دل سنگ تو نمی باید بود

سنگ دل نیستم  اما....

دل من می خواهد که تو را با خشم به خاک اندازد

و چو رگبار خزان قلب گلگون تو را خسته و پرپر سازد

کاش می شد گل چشمان تورا می چیدم

و می آویختمش بر دیوار

تا دو چشم تو در خلوت این تنهایی

شاهد پاکی و آشفتگی من باشد

کاش می شد...

ای صمیمی ای دوست!

گاه، بی گاه

لب پنجره ی خاطره ام می آیی

ای قدیمی ای خوب!

تو مرا یاد کنی یا نکنی،

من به یادت هستم

آرزویم همه سر سبزی توست

دائم از خنده ، لبانت لبریز!

بيدار مانده ام ولي اصلا سحر نشد

من را بگير و زنده بسوزان و دفن كن

روزي اگر شكستن من با تبر نشد

                                آفتابو به من بتابون                        نگو مهتاب سر راته

تو سیاهچاله ی چشمات        یکی زنجیریو مجنون افتاده کنار دیوار           امیدش به یه نگاته

اگه نور به من نمی دی                     برای تنم مهم نیست                  همشو به اون بتابون

کسی که تا ابدیت