ديديم كه در کسوت بخت آمده نوروز        از بيدلى او را ز در خانه برانديم

   هر جا گذرى غلغله شادى و شورست        ما آتش اندوه به آبى ننشانديم

   آفاق پر از پيك و پيام ست، ولى ما           پيكى ندوانديم و پيامى نرسانديم

   احباب كهن را نه يكى نامه بداديم            و اصحاب جوان را نه يكى بوسه ستانديم

   من دانم و غمگين دلت، اى خسته كبوتر    سالى سپرى گشت و تورا ما نپرانديم

   صد قافله رفتند و به مقصود رسيدند         ما اين خرك لنگ ز جوئى نجهانديم

   ماننده افسونزدگان ره به حقيقت              بستيم، و جز افسانه بيهوده نخوانديم

  از نه خم گردون بگذشتند حريفان             مسكين من و دل در خم اين زاويه مانديم

  طوفان بتكاند مگر «اميد» كه صد بار        عيد آمد و ما خانه خود را نتكانديم